Este proxecto que Daniel Vázquez-Gulías Martínez aborda en 1905 como arquitecto diocesano, débese á iniciativa do bispo Pascual Carrascosa, que encargou á xunta directiva da Sociedade Católica de Obreiros en 1903, pouco antes da súa muerte, a construcción a expensas do capital da Mitra dun edificio destinado á mencionada asociación.
Emplázase a carón do refuxio de sacerdotes xubilados dos Irmáns Maristas, hoxe delegación de Defensa, na antiga rúa Rúa Vicente Pérez e actual Rúa do Paseo, nas inmediacións do antigo Campo da feira, hoxe Parque de San Lázaro.
É un edificio sinxelo e sobrio cunha fachada horizontal, simétrica ó eixe central, como corresponde á súa función, no que adquire significancia exterior o seu acceso mediante un pórtico de dúas columnas de capiteles xónicos alzadas sobre un plinton entre dúas pilastras dóricas, e que sosteñen un entablamento e frontón curvo, flanqueado por dous grifos en oposición. Un xarrón decorativo coroa o frontón. Prescíndese de toda connotación relixiosa ou eclesiástica e, de feito, para competir con outras asociacións gremiais ou sociais, o arquitecto deseña intencionadamente unha especie de templo laico que recorda aos das asociacións filantrópicas. Coa obra en construcción, deseña o cierre da finca con coidados detalles de labra nas columnas que flanquean a entrada e fina reixería na verxa, as portas e os remates das columnas.
Fontes:( AMOu; “La transformación de una ciudad”, Victoria Carballo-Calero ; “O arquitecto Daniel Vázquez-Gulías”, Caixa Galicia)