O 3 de xullo de 1916, Felix Soto presenta unha instancia no concello de Ourense solicitando licenza municipal para construir unha vivenda na rúa do Caneiro.
O edfificio tiña dúas fachadas relevates: a principal cara á rúa da Canle (actual Bedoya) e a outra, abalconada, cara á estrada de Santa Mariña (actual Pardo Bazán), sumaban o total de 157,50 m2.
A fachada más artística era a que daba cara a rúa da Canle, marcando unha forte simetría, dividido en tres corpos, sendo o central máis ancho rematado nun óvalo tumbado baixo unha cornixa en curva con reministencias de art decó, moi típico nas obra de Vázquez-Gulías, e asimesmo engade decoración floral rodeando o óvalo, así como en ambas partes superiores dos corpos laterais, e por riba da cornixa, pecha a fachada con 5 vasixas decorativas.
Non se coñecen boas fotografías de época que nos amosen como era o edificio, tendo en conta que esta zona era o extrarradio e o ensanche da cidade, na que había moi poucos edificios construídos e unha gran cantidade de fincas adicadas a cultivos agrícolas.
Así, este edificio foi derrubado a finales dos 60 ou principios dos 70 para construír un edificio de vivendas.
Fontes: (AMOu; Libro “Los tres conventos de San Francisco”, Doroteo Calonge, 1940)